از غم خبری نبود اگرعشق نبود

دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود ؟

بی رنگ تر از نقطه موهومی بود

این دایره کبود اگر عشق نبود

از آینه ها غبار خاموشی را

عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود

در سینه هر سنگ دلی در تپش است

از این همه دل چه سود اگر عشق نبود ؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود ؟

دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی

 تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود ؟

ای نوش  کرده نیش را بی خویش کن باخویش را

با خویش کن بی خویش را چیزی بده درویش را

تشریف ده عشاق را پر نور کن آفاق را

 در زهر زن تریاق را چیزی بده درویش را 

هم آدم و هم دم تویی هم عیسی و مریم تویی

هم راز و هم محرم تویی چیزی بده درویش را

تلخ از تو شیرین می شود کفر از تو چون دین می شود

خار از تو نسرین می شود چیزی بده درویش را

جان من و جانان من کفر من و ایمان من

سلطان سلطانان من چیزی بده درویش را

تو عیب ما را کیستی تو مار یا ماهیستی

خود را بگو تو چیستی چیزی بده درویش را

جان را درافکن در عدم زیرا نشاید این صنم

تو محتشم او محتشم چیزی بده درویش را

تقدیم به خالقی که بی نیاز از همه ی هستی است وهمه ی هستی گدا و درویش دریای پر سخاوت اوست